• milouvoskuilen

Mijn eerste menstruatie

Bij tampon- en maandverbandmerk Yoni delen vrouwen verhalen van hun eerste menstruatie om taboe rondom ongesteld zijn te verbreken. Ik dacht pas na over mijn eerste keer en had het erover met een vriendin. We wisten het allebei nog precies. Vooral een gevoel van schaamte herinnerden wij ons nog steeds.


De eerste keer dat ik ongesteld werd was de dag na een vakantie in Toscane, in de meivakantie van de brugklas. Ik was dertien en die vakantie was de laatste vakantie dat ik nog speelde: van waterglijbanen gleed, uitgelaten verstoppertje deed en zelfverzonnen spellen in het zwembad deed met mijn zusje, broertje, neef en nichtje. Het jaar daarna vonden zij mij saai omdat ik vooral op een zonnebedje tijdschriften wilde lezen en zeurde dat ik niet bruin genoeg werd.


Het was een dag na de terugkomst uit Italië. Ik werd wakker met een gevoel dat ik nog niet kende: zware benen en een doffe kramp in mijn baarmoeder. Toen ik naar de wc ging, zag ik dat er donkerbruin bloed in mijn onderbroek zat – geen rode vlek, zoals ik had verwacht. Omdat ik toch niet helemaal overtuigd was wat dit betekende, ging ik naar mijn moeder en zei: ‘Er zit bloed in mijn onderbroek?’ Waarop zij met tranen in haar ogen antwoordde: ‘O, het is begonnen.’


Wat er precies zou beginnen, begreep ik niet. Jaren later vroeg ik mijn moeder wat ze precies met die opmerking bedoeld had, maar ze kon het zich niet meer herinneren. Sterker nog, ze moest erom lachen en vond het niets voor haar om zo pathetisch te reageren. Toch bleek ze wel een soort van gelijk te hebben. Ik denk dat het beetje bloed in mijn onderbroek mij niet ineens een vrouw maakte (‘Geen vrouw, gewoon een meisje met maandverband,’ zoals Paulien Cornelisse een keer in een column zei), maar de puberteit zorgde er wel voor dat ik een jaar later zoveel was veranderd dat ik geen zin meer had om in een zwembad spelen.

Ik herinner me ook dat ik me daarna veel vaker schaamde. Voor mijn lijf, voor het bloeden, het maandverband in mijn tas. Een keer had iemand uit de klas een maandverband uit mijn tas gepakt en die bovenop mijn tafel gelegd. Toen ik ging zitten zag ik ineens het paars verpakte verband liggen en kon wel door de grond zakken. Het liefst wilde ik dat niemand wist dat ik ongesteld was. Als ik naar de wc ging, hoopte ik dat er niemand naast mij zat die de scheurende verpakking kon horen. Wat gek is, want nu voel ik juist een soort verbondenheid met mensen die menstrueren. Toen ik met een vriendin in New York was, kwam er een vrouw naar ons toe in een museum en fluisterde of we een tampon voor haar hadden. Ik voel dan een instant connection. Helemaal als ik op dat moment zelf ook bloed.


Inmiddels ben ik een stuk opener over mijn menstruatie, vooral omdat het impact heeft op hoe ik mij voel. Een tijd geleden organiseerden Suzanne en ik een avond van Unframed Collective op de hevigste dag van mijn cyclus. Af en toe stond ik voorover gebogen tegen een tafel door de krampen en de duizeligheid. Ik kan me niet meer voorstellen dat ik mijn mond zou houden en niet vertel wat er in mij om gaat. Toch is de schaamte niet helemaal weg. Heel soms voel ik me nog ongemakkelijk over mijn bloedende lijf. Bijvoorbeeld als ik in plaats van mijn bonuskaart een tampon uit mijn overvolle tas vis en die aan de caissière wil geven. Of als ik met een geliefde ben en naast hem lig met een enorme lap maandverband in mijn onderbroek. De kwaaltjes eromheen voelen ook zó niet sexy (opgeblazen buik, puist op mijn kin, winderig zijn, eetbuien).


Soms denk ik terug aan die vakantie in Toscane. Hoe heerlijk het was om dertien jaar te zijn en je nog zo weinig te schamen. Om niet bezig te zijn met 'sexy zijn'. Een lelijke badmuts te dragen in het buitenzwembad en dat alleen maar grappig te vinden, niet gênant. Om niet bezig te zijn met hoe bruin je wordt en zonder schuldgevoel een zak chips leeg eet. Om te lachen als iemand een scheet laat en geen moeite te hebben om een openbaar toilet bezet te houden. Ik weet dat het verlies van die ongedwongenheid niet aan mijn menstruatie ligt, maar aan het volwassen worden in het algemeen.


Soms mis ik de jonge versie van mezelf. Het meisje dat nog geen vrouw hoefde te zijn. Dat niet mooi hoefde te zijn of aan andere belachelijke eisen hoefde te voldoen. Iemand die nog ongegeneerd kon spelen.

0 keer bekeken

Milou Voskuilen

  • Grey Facebook Icon
  • Grey Instagram Icon
  • pictogram mail

Unframed Collective

  • Grey Facebook Icon
  • Grey Instagram Icon
  • pictogram mail