• milouvoskuilen

De relatie met je lijf

Twee maanden geleden ben ik begonnen met buikdansen. Iets wat totaal nieuw voor me is en wat ik best spannend vond. Ik kwam erachter hoeveel ik mezelf opleg en hoe streng we vaak voor onszelf zijn.


Naar een buikdansles gaan was een exposure opdracht voor mij: een doel dat ik mezelf had gesteld tijdens therapie. Ik volg sinds september therapie om oude angstpatronen te doorbreken. Toen ik twintig was, werd ik plotseling ziek en de nare periode die volgde zorgde ervoor dat ik een moeilijke band met mijn lijf ontwikkelde. Jarenlang heb ik geleefd met het idee dat ik het leven niet aankon en ik mijn lichaam niet kon vertrouwen. Hierdoor ontstonden er in mijn hoofd allerlei overtuigingen: over mezelf, mijn lijf en mijn plek in de wereld. Hoewel er inmiddels al veel veranderd is, kan ik van sommige gedachten moeilijk af komen. De therapie helpt om weer wat meer vertrouwen te krijgen.


Sinds een tijdje ben ik begonnen met dansen. Iets wat ik al langer wilde, maar waarvan ik dacht dat ik het niet kon (dat mijn lijf er niet voor gemaakt was, mijn conditie niet goed genoeg zou zijn of dat ik allerlei blessures zou krijgen). Ik merkte dat die angsten en het eeuwige wikken en wegen ('Is dit wel slim? Gaat het me niet teveel energie kosten?') me in de weg stonden. En dus besloot ik het maar gewoon te doen.


Iets nieuws beginnen is altijd spannend. Ik ging mijn lichaam uitdagen, andere spieren trainen en op een nieuwe manier bewegen. In de danszaal merkte ik dat ik een heleboel gedachten over mijn lijf had. Ik vergeleek mezelf met anderen, legde mezelf langs een (vrij onmogelijke) meetlat en was vooral bezig met de dingen die ik (nog) niet kon. Ik vergat bijna mijn oorspronkelijke wens: genieten van mijn lijf, me ermee verbonden voelen en vanuit vrijheid bewegen. Waarom was ik meteen bezig met een plaatje? Een doel? Waarom vond ik het zo lastig om gewoon te genieten van wat er was?


We zijn gewend om doelgericht bezig te zijn. Onszelf te verbeteren, ons te richten op een gewenst resultaat. Zelfs op een yogamat, een dansvloer of op een meditatiekussen merk ik dat het soms moeilijk is een doel uit mijn hoofd te zetten. Om niet bezig te zijn met verwachtingen, maar gewoon te accepteren wat er is. Vaak wil ik nog wat meer zen, soepel of slank zijn.


Tijdens de dansles vind ik het lastig om iets verkeerd te doen, iets (nog) niet te kunnen, uit de maat te dansen en soms nét een tel te laat zijn. Ik werd zelfs door een ander aangesproken om wat meer los te laten, fouten te durven maken en te geloven dat ik er gewoon mag zijn: "Speel!" Ik merk nu dat als ik uit mijn hoofd ga (weg bij al die gedachten) en meer mijn lijf voel, het dansen beter gaat.

Het is onwijs leuk om iets nieuws te leren. Nu ik een aantal weken bezig ben, zie dat ik vooruit ga en dat geeft een goed gevoel. Toch probeer ik om mezelf geen strenge doelen te stellen en mijn lichaam te accepteren. Het was voor mij best een stap om in mijn blote buik te dansen. Op de een of andere manier vond ik mijn lijf nog niet goed genoeg (niet soepel, strak en gespierd genoeg).


Het fijne van de les is dat alles oké is. Je mag bewegen hoe je wilt; als iets niet goed voelt mag je je eigen ding doen. De groep is divers. De vrouwen die dansen zijn uniek en verschillend in leeftijd, afkomst en postuur. Het is leuk om samen iets nieuws te leren en te zien hoe iedereen dat net weer anders doet. Mijn goede voornemen voor 2020 is dat ik milder voor mezelf wil zijn. Weer durf te spelen en fouten durf te maken.

0 keer bekeken

Milou Voskuilen

  • Grey Facebook Icon
  • Grey Instagram Icon
  • pictogram mail

Unframed Collective

  • Grey Facebook Icon
  • Grey Instagram Icon
  • pictogram mail